Hergün birileri tarafından yediğimiz sözlü dayakları saymaya bile gerek yok. Evde, işte ve okulda..

Birileri sizi taahhüt edileni yapmayınca da dayak yemiş hatta sudan çıkmış balığa dönüyoruz. Ya söz verdiklerini yapsınlar ya da söz verenleri de zor duruma sokmasınlar. Aslında dayak bizim bilinçaltımıza o kadar yapışmış durum da, kazınmış ki bunu nasıl söküp atacağız. 

Seyahatler sırasında tanıştığım ve içi dolu, gözü yaşlı ablanın anlattıkları ve abla gibiler. Hergün evde psikolojik işkence ve dayak iyi de yürek dayanır mı buna?

"Dışarda ne zaman işleri bozuk gitse bilirim ki o gün beni iyice bir sarsacak". Kadıncağız bunu artık alışa alışa nasıl anlatıyor? Onun için normal bir şey. Ayrılsa ayrılamıyor,

Bıraksa tehditler yağıyor.

Haksızlık görmek ve haklıyken haksız konuma düşmek veyahut düşürülmek. İstediklerini söyleyememek ya da kursağında kalmak. Dinlemiyoruz ki.

Çoğumuzun başına geliyor özellikle de alacak ve verecek davalarında. Önce işini yaptırıp sonra da bugün git yarın gel al ödemeni diyenler yüzünden kopan kıyametler.

Yalan mı? Birçok kez bu tür alacak ve vereceklerin gerçekleşmemesi yüzünden evine mutfak parası götüremeyenlerin psikolojilerini herhalde tahmin etmek zor olmasa gerek. Nedense kendimizi bu konuda da disipline ihtiyacımız yok mu sizce? Günlerce, aylarca sıkıntı çeken ve durumlarını, aile yapılarını derinden etkileyecek mevzular.

Kısacası biz dayak yemeği seviyor, özellikle dayak atmaktan hoşlanıyoruz gibiyiz. Tabi ki sözlüsü kadar fizikseli de mevcut ülkemde. Kendini tanıyan, kişilik yapısını çözen biri karşısında farklı farklı insanlar çıkacağını bilir lakin dinlerse buradan minimum zarar ve fayda ile dönebilir. Uçakta görmüyor muyuz adamlar iki dakika beklemeden hemen yerlerinden henüz uçak yanaşmamışken kalkıp biran evvel uçağı terk etmek istiyor, bir de ilerleme yapılmaz ise hemen "off", "ah", "hadi kardeşim”, “müsaade edin geçelim" duymaya başlıyoruz. Ya trafik de özellikle büyük şehirlerimizde trafikte dayak yemediğini söyleyen var mı? Kaç kişi el, kol hareketlerini kullanarak karşısındakini tahrik ediyor.

Hesaplayın ve şöyle kafayı kaldırıp bakın. Bir kere o korna sesleri size kem küfür niteliğinde hem de dayak niteliğinde olmuyor mu? Sonra sizi bu durum etkileyip arabadan inip karşı tarafa şiddet uygulamayı düşünmüyor musunuz? İşte bunlar bir türlü sıyrılamadığımız yanlışlarımız. Hepimiz sanki olması gereken buymuş gibi devam ediyoruz, ne kadar acı. Devamlı dayak yiyen eşlerden bir farkı olmadan aslında. Değişik bir ironi var bu dayak mevzusunda.

Gelelim başka dayak nerelerde var sorusuna. Evde bazen seyredilen haberlerin arasına karışmış, hergün okunan gazetenin satır ve fotoğraflarına kanıt ispat edilircesine.

Okullarda artık karşılıklı öğrenci, öğretmen bilgi alışverişlerinde, söylem ve tavırlarında, işçi-işveren arasında konum ve unutulan bazen insanlık çalışmalarında.

Daha sayalım mı? Biraz da siz sayar mısınız? Biz ezbere yaşamayı ne zaman bırakacağız? Soru sorarak öğrenme dönemi bizim için acaba bir milat mı olacak?

İlla da savaşlar çıksın biz o zaman ülkemizi koruruz mantığında mıyız? Yazık olmuyor mu? Saldırganlık ve şiddeti içinde sindiremeyip, törpülemeyip Yaratan’ın bizi yaratma amacı düşüncesini beynimize bir yerleştirsek ya da kalbimizden geçen kötü düşüncelerin bizi yapacaklarımdan aslında bir adım geri götürdüğünü bilsek.

Acaba yine de devam eder miyiz? Gerçekten her gün el kaldırılan ve binlerce kapalı kutu evlerde ses çıkaramayan insanlara da kulak versek. Beden dili ile duymayan ve görmeyen dostlara da ulaşsak. Kısaca herkes bir kere insan olduğu için dinlense. Okullara müfredata başlı başına "dinleme", "iletişim" derslerini koysak benzer ve var olanların yerine de büyük bir revize. Çok mu hayal kuruyoruz acaba? Allah bize dayak yenmeyen bir gün gösterir inşallah...

Aynur Ayaz - Haber 7
ayazaynur1@gmail.com