Son günlerde Ankara'daki kafa karışıklıkları dikkat çekici bir hal aldı. 

Anamuhalefet CHP'den başlayalım: Tunceli milletvekili Hüseyin Aygün, Habib Güler'e (Zaman, 10 Kasım) "1938'de Dersim'de isyan değil katliam yaşandı; Atatürk de bundan haberdardı" dedi. Aynı partiden 12 milletvekili basın toplantısı yaparak Aygün'den hesap sorulmasını istediler. Genel Başkan Kılıçdaroğlu, "zaten öyle dememiş" şeklinde konuşunca, Aygün "sözlerimin arkasındayım" dedi. İktidardaki AKP'ye gelelim: Başta Başbakan hemen bütün hükümet sözcüleri, Türkiye'nin AB'ye üye olma kararlılığını, hemen her fırsatta dile getirirken, son olarak Cumhurbaşkanı Gül, Britanya ziyareti dolayısıyla verdiği demeçte "Türkiye Avrupa'nın doğal parçasıdır, AB'ye üye olmalıdır" derken, aynı gün AKP Grup Başkanvekili Nurettin Canikli çıktı, "AB'ye girmemiz ayak bağı olur, o vagona binersek sonra geriye doğru gideriz" dedi. (Dünya, 21 Kasım)

Kafa karışıklıklarının en ilginci ise "vicdani red", yani yurttaşlara siyasi görüşleri, ahlaki değerleri veya dinsel inançları doğrultusunda zorunlu askerliği reddetme hakkının tanınması meselesinde gözlenmekte. Anamuhalefet CHP Genel Başkan yardımcısı Sezgin Tanrıkulu, "hakkın tanınması için kanun teklifi hazırlıyoruz" derken, aynı partinin Bolu milletvekili Tanju Özcan, "Vicdani red ihanettir..." diyordu. Ve en büyük kafa karışıklığının iktidar partisinde yaşandığı ortaya çıktı, "Hükümetin vicdanı karıştı..." (Taraf, 22 Kasım) Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, hakkın tanınacağını, bu hakkı kullananların askerlik hizmetini "Kamu hizmeti şeklinde yapacaklar..."ını söylerken, Savunma Bakanı İsmet Yılmaz çıktı, "Gündemde yok..." dedi. Yapılacak düzenlemenin sadece hapis cezasının bir kez verilebilmesiyle ilgili olduğunu açıkladı. Bakanın söylediklerini Başbakan teyid etti.

Belki genel iyimserliğimin etkisiyle bu kafa karışıklıklarını, doğrusu demokrasimiz açısından sağlıklı bir gelişme olarak görüyorum. Ne mutlu, artık partilerimiz tek sesle konuşmuyorlar...

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz 

Şahin Alpay - Zaman