Siyasiler ve karar vericilerin artık şu soruları ciddi olarak tartışmaya başlamaları zamanı geldi:

Türkiye'de Kemalistler ile dindar Müslümanlar arasındaki gerginliğin devletçilik ve milliyetçilikte ortaklığa dönüşmesinin en iyi ifadesini 12 Eylül rejiminin de ideolojisi olan Türk-İslam sentezi ideolojisinde bulduğu söylenebilir

PKK'nın "derin devlet"in eseri olmadığı ne kadar muhakkak ise MİT'in her zaman başarılı olmasa da çeşitli yollardan PKK'yı manipüle ettiği de öyle.

... gazeteciler arasında meslek dayanışması sıfırlanmıştı. Patronlar dilediklerini işe alıp, dilediklerinin işine (küstahça) son verirken meslek mensuplarının gıkı çıkmıyordu.

TBMM'nin istihbarat örgütlerinin faaliyetlerinin yürütüleceği yasal çerçeveyi çizdiğini ve bu faaliyetlerin yasalara uygun olarak yürütülüp yürütülmediğini denetlediğini söyleyebilir miyiz?

Profesyonel ordu, dertlerimizin çoğuna devadır. Bu şekilde vicdani red talebi karşılanmış olur, bedelli askerliğin doğurduğu vicdani sorun (parası olanın askerlikten kurtulması) geride kalır...

"İsrail, Mavi Marmara'da öldürülenlerle ilgili olarak özür dilese, ailelere tazminat ödese ve Gazze'nin ablukasına son verse, Türkiye-İsrail ilişkileri normalleşir mi?"

Türkiye'nin en erken 2020'den sonra AB'ye üye olup olamayacağını ise, AB'nin önümüzdeki yıllarda kendi geleceği açısından yapacağı tercihlere, alacağı şekle bağlı.

Erdoğan ve yakın çevresi dindar, kültür anlayışları açısından da oldukça muhafazakar kimselerdir, ama AKP (Avrupa'daki Hıristiyan Demokrat partilere benzer şekilde) liberal-muhafazakar bir siyasi çizgiyi temsil eder.

Zira PKK, sorununun aşılması, Kürt kimliğinin tanınmasıyla ilgili reformlara bağlı olduğu kadar, PKK'yı siyasal zemine çekecek önlemleri de gerektiriyor.

TSK her ne kadar kendini toplumdan soyutlanmaya çalışmış ise de toplumun bir parçasıdır ve günümüz koşullarında toplumda cereyan eden tartışmalardan soyutlanması mümkün değildir.

Türkiye'nin ya da herhangi başka bir devletin veya koalisyonun Suriye'ye askeri müdahalede bulunmasının vereceği sonuç, Irak, Afganistan ya da Libya'dan farklı olmaz.

Medyanın Türkiye'deki siyasi darbeler ve darbe girişimlerinde oynadığı rol konusunda ilk teşhisi, belki biraz da böbürlenerek koyan, muhakkak ki, "Büyük Medya"nın ilk "Büyük Patronu" Erol Simavi'yi.

Anayasa istenen şekilde değişse bile, Erdoğan'ın seçileceğini kim garanti edebilir? Ya Erdoğan Başkan seçilmeyi başardığı halde, meclis muhalefete geçerse ne olur?

ABD ve Avrupalı müttefikleri bugüne kadar İsrail'le uyumlu ilişkiler kurdukları sürece Arap otokrasileriyle iyi geçindiler; gerek Tunus'ta, gerekse Mısır'da diktatörlere karşı son ana kadar da tavır almadılar.

İsrail'e kayıtsız şartsız destek veren otoriter Arap rejimlerin bir bir devrildiğini görüyoruz. İsrail'i yönetenler akıllarını başlarına toplamalı ve İsrail, daha fazla gecikmeden Filistinlilerle adil bir barış yapmalı. Yahudi diyasporası için de artık ABD ve AB'ye İsrail-Filistin barışını desteklemeleri için baskı yapma, İsrail'deki barış yanlılarına arka çıkma zamanı geldi

Adalet ve Kalkınma Partisi hükümetinin bütün cunta girişimlerine, darbe ve kapatma tehditlerine; bunları adeta teşvik eden, bürokratik vesayet yanlısı bir ana muhalefet partisine ve vesayetçi medyaya rağmen Türkiye'yi bugün geldiği noktaya, yani düne nazaran daha demokratik, daha zengin ve daha saygın bir ülke konumuna getirebilmiş olması.

Kürt sorununun çözümünü programlarının merkezine koyan farklı parti ve sivil toplum hareketlerinin geliştirdikleri önerilerin önümüzdeki dönemde yoğun bir şekilde tartışılacağı muhakkak.