Farz edelim herkes o gün annelerini ziyaret etti, onları hatırladı, gönlünü aldılar.

Kimimiz bir demet çiçek veya hediye ile vardık yanına annemizin. Sevdik, sevindirdik, sevindik.

Kimimiz tazeledik tekrar hatıralarımızı onunla birlikte, hatırladık onu belki de onsuz.

Kimimiz gözyaşımızla andık onu suskun bir mezarın başında.

Veya Fatihalar, Yasinler gönderdik ruhuna. Ahh çektik, ağladık. İçimizi döktük onsuzluğun girdabında.

. Çaresizliğin dipsiz boşluğunda annemizi aradık. İstirahat ettikleri mezarlarında. İçimizde buruk bir acı, ince bir sızı dolanıp durduğunda.

Hep annemizi aradık yalnızlığın derin ve sessiz karanlığında annem. Ölüm gerçeğinin bizi de kuşattığı bir anda anne diye ağladık

******

Senede bir gün anneler günü.

Farz edelim annemizin gördük, sesini duyduk, duasını, rızasını aldık. Ama onun merhametin ocağı o engin yüreğini gerçekten kuşanabildik mi?

O dünyayı kucaklayan sımsıcak yüreğini yüreğimize sığdırabildik mi? Bunu yapabildik ise sene de bir gün de olsa annemizi hatırladık demektir.

Ya geriye kalan 364 gün ne olacak? Ne olacak geriye kalan koskoca 364 gün? Bu günler de anneler günü değil mi bizim için?

Annelerin yüreği her gün, her saat, her dakika evlatları için çarpar. Evlatları için yaşamıyor gibi, yaşamıyor gibi yaşar hep anneler.

365 günden sadece bir günün anneler günü olarak kabul edilmesi onlara haksızlık olmuyor mu?

Her saatimiz anneler saati, her günümüz anneler günü olsa yinede onlar için çok şeyler yapmış olamayız.

Anneler bıkmadan, yorulmadan bir ömür boyu çocuklarını kalplerinde taşırken nasıl olur da senede bir gün anneler günü olabilir?

Ama annelerin çocuklar günü diye bir günü yoktur ve olamaz da. Onlar için her an, her gün çocuklar günüdür. Biz onları hatırlamasak bile, onlar bizi hep hatırlar.

****

İslam medeniyet ve kültüründe her gün anneler günüdür. Anneler bir güne sığmayacak/sığdırılamayacak kadar büyüktür çünkü.

Biz annemizden her günün anneler günü olduğunu duyduk. Biz onlardan her günün anneler günü olduğunu gördük. Anne ve babalarına nasıl davrandıklarıne ve baktıklarına şahit olduk.

Öpülesi ayaklarının altında Cennet kokuları gelen annelerimiz. Bizim onurumuz, övüncümüz, sevincimiz, canımız, ciğerimiz.

Onlara olan sevgimizi, hasretimizi, saygı ve hürmetimizi nasıl senenin bir gününe hapsedebiliriz? Annem, canım annem. Dünyanın en merhametli insanı annem.

Herkesin annesi dünyanın en iyi annesidir. Benim annemde öyledir de oradan bilirim.

Arif Altunbaş - Haber 7
arfltnbs@hotmail.com
www.haber7.com