1980 öncesinde ünlü bir spor yazarı iken 1990'lı yıllarda tarih araştırmacalığı ve arşivciliğe yönelen ve önemli araştırmalara imza atan ünlü yazar Ergun Hiçyılmaz, uzun süre sonra "Hücre" adlı eseriyle bir kez daha okurlarının karşısına çıkıyor.

Bedii Faik, Celal Bayar, Sevgi Soysal, Kemal Tahir, Nâzım Hikmet, Vâlâ Nurettin, Yılmaz Güney, Çetin Altan, Rıfat Ilgaz, Ahmet Arif, Necip Fazıl Kısakürek, Adnan Menderes... Türkiye'nin ünlü isimlerinin keşişim noktaları malesef Hücreler.  Ergun Hiçyılmaz Hücre’de, hem sağ hem de sol kamuoyunun yakından tanıdığı simaların cezaevi anılarından önemli bir derleme sunuyor.  Eserde ayrıca hiçbir tarafa ait olmayan “kader mahkûmları”nın da çaresizlik ve sessizlikle yer aldığı belirtiliyor.

Ülkemizde siyasal açıdan özel bir yere sahip olan cezaevleri,  bilindik işlevinin çok ötesinde bir anlama sahip. Bu sıra dışı anlam, Cumhuriyet’in ilk yıllarından bugüne özelikle düşünce suçlularını “ağırlayan” cezaevlerinin, “ıslah” mekânları olmanın dışında bir de yoğun düşünsel üretim mekânları olmalarıyla ortaya çıkmakta. Bu üretkenlik, elbette, Türkiye’deki cezaevlerinin modern olanaklarından ve konforundan kaynaklanmıyor. Aksine, ortaçağ kalıntısı bir ıslah anlayışının ağır ve kasvetli dokusu “konuklarını” bir şeylere tutunmaya itiyor. Mektup, günlük,  şiir, roman… ya da kurulan düşler.

İkarus yayınlarından neşredilen Hücre, cezaevlerinin, sağcı ya da solcu fark etmeksizin tüm “konukları” için ortak payda olduğunu gösteriyor. Karanlık, nemli, bazen mahşer gibi kalabalık, bazen de bir çöl kadar ıssız... Yazar, bu durumu şu cümleyle özetliyor: “Sağcı veya solcu fark etmez, aynı havasızlığı solumaya çalışırlar.”

Halka açık idamları sabahın köründe çay ve börek eşliğinde seyredip, üstüne de sigara tüttüren bir tarafımız var... “İbret alsınlar” diye umuma açık alanda darağaçları kurmak ve mahkûmu ipe çekmek vazgeçilmez bir “ıslah” anlayışımız...

(Haber 7)

Kitapla ilgili teknik bilgileri ve internet üzerinden sipariş şartlarını bu linkten öğrenebilirsiniz